نمی دانم چرا تا تقی به توقی می خورد اشکم جاری میشود . شاید خیلی خسته ام . این دو سه روزه آنقدد کار کرده ام که خودم هم به زنده بودنم شک کرده ام . بی بی آمد و من حالا می فهمم که چقدر دلم برایش تنگ شده بود . ......

و چقدر خاله بیچاره زحمت کشید در حایکه هیچ کس درست و حسابی ازش تشکر نکرد . مرضیه اینها اصلا نیامدند . من یه پارچه سبز پولک دار ( آخر سلیقه ! ) و چند تا شامپو که توی هتل بهشان داده بودند و یک گردنبند پلاستیکی سوغاتی گرفتم .( من ۲۶ سالمه ) اگه اینقدر برای خودشان کلاس نمی گذاشتند دلم نمی سوخت ولی سوخت برای خودم . برای خودمان که چند تا غربتی نوکیسه از خودشان تعریف می کنند و ماهم لبخند می زنیم . دلم برای بی بی سوخت برای شادیهای کودکانه اش . خدایا مرا هم به خانه ات دعوت کن ............